Τα Σάββατα - Σχολιασμός στο τραγούδι, του Αντώνη Ρέμου

Γράφει ο Βαγγέλης Ευαγγελίου
Κάτι αλλάζει όπως πέφτουνε τα φώτα
των φαναριών στην Πειραιώς, στην Κηφισίας...

Το τραγούδι ξεκινάει σαφώς με μήνυμα κατά του κράτους, το οποίο δεν φροντίζει να κρατάει ψηλά τα φώτα των φαναριών και αυτά πέφτουν κάτω στην Πειραιώς και στην Κηφισίας συγκεκριμένα, προκαλώντας διάφορα προβλήματα. Όπως παραδείγματος χάριν, να μην τα βλέπουν οι οδηγοί και να τα πατούν με τα αυτοκίνητα! Έχεις δει φως πατημένο μέσα στη μέση του δρόμου; Με τα άντερά του όξω; Αηδία!

Κάτι αλλάζει τέτοια μέρα σαν και πρώτα
ψάχνει η πόλη μια χαμένη ευκαιρία.

Αισιόδοξο μήνυμα τώρα, αφού κάτι αλλάζει τέτοια μέρα, αν κι δεν μας λέει ποια είναι η "τέτοια μέρα", στα τέτοια όμως, διότι μας το δίνει ακόμα καλύτερα, αργότερα που λέει "σαν και πρώτα". Εδώ μας δείχνει ο ήρωας, στην προκειμένη ο Αντώνης, πως δεν κάνει παρέα με τα δεύτερα ονόματα! Και η πόλη ψάχνει μια χαμένη ευκαιρία, αλλά επειδή τα φώτα έχουνε πέσει κάτω, δεν μπορούν να φωτίσουν την ευκαιρία αν τυχόν και έχει διαλέξει να κρυφτεί κάπου ψηλά!

Την πόρτα κράτα να περάσει το φεγγάρι
να κάνει βόλτα στο δωμάτιο και να φύγει.

Μα τα χίλια ναυάγια! Έχεις δει πόρτα σε πλήρη ανοιχτότητα, να χωράει να περάσει το δόλιο το φεγγάρι; Μα τι στριμώγματα είναι αυτά; Εδώ και το ταβάνι ολόκληρο να έλειπε, ούτε το μικρό δακτυλάκι του δε θα χωρούσε.. Ας πούμε όμως, πως τα κατάφερε κι έβαλε όλο του το σώμα το φεγγάρι στο δωμάτιο. Πόση βόλτα να κάνει ρε γαμώτο; Που μένεις ρε Αντώνη; Σε στάδιο με πόρτα;

Αυτός ο κόσμος όλο λέει αλλού να πάει
κι όλο στα μάτια σου επάνω καταλήγει.

Και συνεχίζει ο στιχουργός να πυροβολεί δίστιχα, χωρίς να έχουν καμία σχέση το ένα με το άλλο. Εδώ έχουμε μία πολύ μεγάλη καταγγελία, που θα άξιζε να την πάρει αποκλειστικότητα ο Στέφανος Χίος. Διότι λέει ξεκάθαρα τον κοσμάκη, ψεύτη! Λέει ο κόσμος αλλού να πάει, αλλά τελικά έχουμε μετωπική με τα μάτια, κάποιας άγνωστης ηρωίδας. Και ψεύτης και κακός οδηγός. Ίσως να φταίνε και τα φώτα που έχουν πέσει στον δρόμο, βέβαια!

Ρεφραίν
Σου λέω κοίτα με, μου λες δε θέλω
μα πως μπορείς να μη πιστεύεις πια στα θαύματα
τις άλλες μέρες το καταλαβαίνω
μα δε μπορεί να μη με αγαπάς τα Σάββατα..
Πες μου πως γίνεται να μη με αγαπάς τα Σάββατα..

Το ρεφραίν δεν μπορώ να το σχολιάσω, αφού οι στίχοι προέρχονται από το ποίημα «Γι' αυτό» της δημοσιογράφου - ποιήτριας, Στέλλας Βλαχογιάννη από το βιβλίο της «Η θλίψη του σώματος» που εκδόθηκε το 2003. Λες όμως, η ποιήτρια, να έκλεψε τον στιχουργό του Ρέμου; Γιατί όλα πρέπει να τα σκεφτόμαστε. Να σκεφτόμαστε όμως, να μην λέμε μαλακίες..

Κορμιά δεμένα να πιστεύουν στην αγάπη
στα σινεμά, σε μια αγκαλιά, σε δυο αστεία.

Και όπως συνεχίζεται αυτός ο ακατάπαυστος παραλογισμός δίστιχων, έρχεται και το φετιχιστικό - σαδομαζοχιστικό τώρα. Τα κορμιά δεμένα, ίσως με καραβόσχοινο, αφού ως γνωστό το πιπί σέρνει καράβι, τα οποία είναι σινεφίλ, και πιστεύουν στην αγάπη! Και τα είδα στο Village εγώ, που είχα πάει να δω ταινία, αλλά δεν έδωσα σημασία. Μου λέει η φίλη μου, Βαγγέλη κοίτα! Δύο δεμένα κορμιά! Χαμένα κορμιά θέλεις να πεις, της είπα, αφού κατάλαβα πως είναι από το νέο τραγούδι του Αντώνη Ρέμου και έχοντας διαβάσεις τους στίχους, θεώρησα πως χάθηκαν, μαζί με την παραπάνω και παρακάτω, χαμένη ευκαιρία!

Αυτή η μέρα μόνο αντέχει να υπάρχει
ψάχνει η πόλη μια χαμένη ευκαιρία.

Και 'μεις αντέχουμε ακόμα, στον τόσο νέο θόρυβο που κυκλοφορεί σε cd - και όχι μόνο - καθημερινά..

vaeva.gr

«Τα Σάββατα»: Η ιστορία ενός συνθήματος που έγινε τραγούδι

του Νίκου Μωραΐτη

Μπορώ να μιλήσω για τα «Σάββατα». Έτσι όπως δεν θα μπορούσα να μιλήσω για ένα άλλο τραγούδι μου. Κι αυτό γιατί τα «Σάββατα» είναι… δικά μου και δικά τους.
Συνήθως η έμπνευση χτυπάει στο κεφάλι. Εδώ, όλα ξεκίνησαν από τα μάτια. Ήμουν φοιτητής στη Νομική. Στο τελευταίο έτος πρέπει να ήταν, το 1995, όταν είδα σε ένα έδρανο τη φράση «Δευτέρα ok, αλλά Σάββατο; Γίνεται να μη μ’ αγαπάς Σάββατο;». Δεν ξέρω πότε γράφτηκε για πρώτη φορά, αλλά ήταν γενναία φράση. Λίγο μετά φίλοι την είδαν στη Φιλοσοφική. Έγινε φοιτητικός ψίθυρος. Αργότερα γράφτηκε σε τοίχο στα Εξάρχεια. Και από εκεί σε «τοίχο» στο facebook.

Πριν από μερικούς μήνες, σκεπτόμενος αν αυτή η τσακισμένη χώρα έχει πια Σάββατα ή τα ρούφηξε η κρίση, άρχισαν να μου βγαίνουν τα πρώτα λόγια:

«Κάτι αλλάζει όπως πέφτουνε τα φώτα
των φαναριών στην Πειραιώς, στην Κηφισίας
κάτι αλλάζει τέτοια μέρα σαν και πρώτα
ψάχνει η πόλη μια σταγόνα ευτυχίας»

Κι ύστερα:

«Σου λέω κοίτα με, μου λες δε θέλω
μα πώς μπορείς να μην πιστεύεις πια στα θαύματα
τις άλλες μέρες το καταλαβαίνω
μα πώς μπορείς να μη με αγαπάς τα Σάββατα»

Μουσική έβαλε ο συνθέτης Βασίλης Γαβριηλίδης και ο παραγωγός Γίωργος Κυβέλος έστειλε τον Αντώνη Ρέμο κατευθείαν στο στούντιο. Από την πρώτη στιγμή συνέβη αυτό το περίεργο που συμβαίνει όταν μία φωνή γίνεται ηχείο της πόλης. Το τραγούδι πέτυχε μερικά μετρήσιμα αποτελέσματα, όπως το να είναι από τις αρχές Οκτωβρίου, που κυκλοφόρησε, μέχρι σήμερα πρώτο σε μεταδόσεις - η πρώτη ελληνική μπαλάντα ύστερα από χρόνια που το πέτυχε. Από εκεί και πέρα ξεκινάει η μυθολογία. Ουρές στο κέντρο του Ρέμου, απ’ έξω πωλητές με σουβλάκια σαν σε πανηγύρι, δημοσιεύματα για το αν αυτή είναι μία πρέπουσα εικόνα μέσα στην κρίση, κάποιες ιντερνετικές αντιδικίες περί της πατρότητας του δίστιχου αφού δημοσιογράφος το δημοσίευσε σε βιβλίο της (το 2003 όμως), άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν ακόμα «τι θέλει να πει ο ποιητής» (δεν είναι όλα για όλους). Όπως και να ‘χει, την αφετηρία την ξέρει η πόλη. Και με υπερβαίνει ως στιχουργό του τραγουδιού, ακριβώς όπως ξεπερνάει σε ένταση κάθε δημιουργό αυτό που γέννησε κάπου, κάποια στιγμή, μες στην οδύνη του, ένα «ανώνυμο» μυαλό. Σαν δημοτικό δίστιχο.

Σήμερα γράφουν στα παγκάκια, στα γήπεδα και στα θρανία των σχολείων στίχους από «Τα Σάββατα του Ρέμου». Έγινε ο κύκλος. Αυτό που ξεκίνησε από γωνιές της πόλης έγινε τραγούδι, ο τραγουδιστής έγινε μεγεθυντικός φακός, η κοινωνία πήρε τη δόνηση πίσω. Φυσικά «Τα Σάββατα» δεν είναι κοινωνικό τραγούδι. Είναι βαθιά μοναχικό. Δε νομίζω όμως ότι θα λειτουργούσε τόσο καταιγιστικά χωρίς την κρίση. Έχει μέσα του το σκηνικό της κρίσης. Είναι ρημαγμένοι οι τοίχοι στους οποίους γράφονται «Τα Σάββατα». Από κάτω υπάρχει η κουβέρτα ενός άστεγου ή το τενεκεδάκι. Είναι σπασμένα τα θρανία στα οποία γράφονται τα Σάββατα, με κενά καθηγητών και μαθητές που κρυώνουν. Αν κάτι μπορώ να σκεφτώ και να ψευτοχαμογελάσω είναι ότι οι τοίχοι, τα θρανία, τα παγκάκια σε αυτή την πόλη μιλάνε ακόμα.

INFO: Το τραγούδι «Τα Σάββατα» είναι Νο1 στο επίσημο ελληνικό airplay chart και στις ψηφιακές πωλήσεις από τον περασμένο Οκτώβριο μέχρι σήμερα.

*Ο Νίκος Μωραΐτης είναι στιχουργός.

protagon.gr

Λίστα Λαγκάρντ: Ενοχοι στα μάτια των Ελλήνων οι Βενιζέλος - Παπανδρέου - Σαμαράς!

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου 
Σήμερα, πλέον, είναι καθομολογούμενο πως η λίστα Λαγκάρντ, είναι το απόστημα που έσπασε και θα “μολύνει” την διεφθαρμένη κοινοβουλευτική μας Δημοκρατία, παρασύροντας στον...
Καιάδα το ακρωτηριασμένο και ευτελισμένο κορμί του πολιτικού συστήματος των πολιτικών δοσίλογων και απατεώνων.

Από τη μια μεριά η τρικομματική-μνημονιακή κυβέρνηση Σαμαρά προτείνει τη σύσταση επιτροπής διεξαγωγής προκαταρκτικής εξέτασης για την απόδοση ποινικών ευθυνών στον υπουργό Οικονομικών της κυβέρνησης Παπανδρέου, κ. Παπακωνσταντίνου και αφήνει απ΄ έξω τον εταίρο στη συγκυβέρνηση κ. Βενιζέλο, συγκαλύπτοντας, έτσι, τις ποινικές του ευθύνες προκειμένου να μη διαλυθεί αυτή η προδοτική-τρικομματική κυβέρνηση για να συνεχίσει το διαβολικό έργο της κατά του Ελληνικού λαού και υπέρ της παγκοσμιοποιήσεως και της Νέας Τάξεως Πραγμάτων.

Από την άλλη μεριά ο ΣΥΡΙΖΑ της αντιπολίτευσης, προκειμένου να προστατέψει αυτό το πολιτικό σύστημα των κομματικών συμμοριών, αναδιπλώνεται και μεταβάλλει την αρχική του θέση, αφήνοντας εκτός κάδρου ευθυνών τον πολιτικό προϊστάμενο των Παπακωνσταντίνου-Βενιζέλου, πρώην Πρωθυπουργό κ. Γιώργο Παπανδρέου.

Έτσι, αποδεικνύουν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ πως θέλουν να συνεχίζεται η διαιώνιση των έργων και ημερών αυτού του ξεφτιλισμένου κράτους που παράγει ξευτιλισμένες κυβερνήσεις, εις βάρος βεβαίως, των συμφερόντων του Ελληνικού λαού.

Ο υπογράφων ήταν από τους πρώτους που δημόσια τοποθετήθηκε για το μέγα πολιτικοοικονομικό σκάνδαλο της λίστας Λαγκάρντ και στις 6 Οκτωβρίου 2012 με το άρθρο του: «Η μεγάλη απάτη με τη λίστα Λαγκάρντ», έθετε προς διερεύνηση τις ποινικές ευθύνες (με βάση το Σύνταγμα και τον Ποινικό Κώδικα), εκτός των αδιαμφισβήτητων πολιτικών, του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ και εταίρο στη συγκυβέρνηση Σαμαρά, κ. Βενιζέλο.

Ωστόσο, ο Πρωθυπουργός της χώρας κ. Σαμαράς, παρ΄ ότι από έγκριτους νομικούς αλλά και από μεγάλο μέρος του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου, καταλογίζονται ποινικές ευθύνες στον κ. Βενιζέλο, εκείνος φροντίζει να τον απαλλάξει από αυτές μέσω της σύστασης επιτροπής διεξαγωγής προκαταρκτικής εξέτασης, με απόδοση ποινικών ευθυνών μόνο στον Παπακωνσταντίνου.

Έτσι, ο κ. Σαμαράς που διατείνεται πως «θα τα βγάλει όλα στο φως» συγκαλύπτει με θρασύτητα τον εταίρο του στις αποφάσεις εξαθλίωσης του λαού μας και της απεμπόλησης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Συγκαλύπτει τον πολιτικό απατεώνα, ο οποίος είχε υπογράψει στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, το 2004-05, για τους TOR-M1 πως: «δεν προκύπτει κανένα στοιχείο πιθανής τέλεσης ποινικού αδικήματος από τους κυρίους Τσοχατζόπουλο και Παπαντωνίου που επί μήνες προσεβλήθησαν και διασύρθηκαν αδίκως» (ο πρώτος είναι ήδη προφυλακισμένος, ο δεύτερος πιθανώς, ακολουθεί). Συγκαλύπτει τον πολιτικό απατεώνα, ο οποίος σοφίστηκε τον νόμο 3126/2003 (ως εκτελεστικός του άρθρου 86 του Συντάγματος) περί ευθύνης υπουργών και υφυπουργών, προκειμένου να δημιουργήσει ανυπέρβλητα προβλήματα στην απονομή δικαιοσύνης σε όσους πολιτικούς υποκύπτουν σε αδικήματα του Ποινικού Κώδικα. Συγκαλύπτει τον πολιτικό απατεώνα, ο οποίος εμπνεύστηκε το «χαράτσι» μέσω τον λογαριασμών της ΔΕΗ, το οποίο από εφ΄ άπαξ καταβολή, έγινε μόνιμη αφαίμαξη των εισοδημάτων των πολιτών της πατρίδας μας.

Επιπλέον ο κ. Σαμαράς απαλλάσσει των ποινικών ευθυνών τον πολιτικό απατεώνα, ο οποίος δήλωνε στις 3 Οκτωβρίου 2012 στο ραδιοφωνικό σταθμό “Βήμα 99,5”: «Δεν υπάρχει λίστα, η οποία να μπορεί να καταστεί νομίμως αντικείμενο επεξεργασίας μιας υπηρεσίας, η οποία λειτουργεί εντός των νόμων και του Συντάγματος. Κάθε διωκτική υπηρεσία, τις πληροφορίες που λαμβάνει, τις αξιοποιεί καθ` ον τρόπο μπορεί». Όπως, επίσης, δεν μπορούμε να δεχτούμε την εν συνεχεία δήλωσή του: «Δεν μπορεί να αξιοποιηθεί νομικά η λίστα, καθώς είναι προϊόν υποκλοπής»!

Σήμερα, λοιπόν, που η λίστα προωθείται στις δικαστικές μας αρχές για δεύτερη φορά εξακολουθεί αυτός ο πολιτικός απατεώνας, να επιμένει πως η λίστα είναι προϊόν υποκλοπής; Βέβαια, το σίγουρο είναι πως ο κ. Βενιζέλος δεν παρέδωσε άμεσα τη λίστα στη δικαιοσύνη για να αναζητηθούν οι ποινικές ευθύνες όλων όσων παρανόμησαν και ταυτόχρονα να έχει όφελος οικονομικό το κράτος (όπως σε όλες τις άλλες χώρες οι οποίες αξιοποίησαν παρόμοιες λίστες). Παρακρατώντας τη λίστα Λαγκάρντ, εκτός των άλλων, υπέπεσε στο αδίκημα της υπεξαγωγής δημόσιου εγγράφου, αποκρύπτοντας από τις δικαστικές αρχές στοιχεία που πιθανώς, αποδείκνυαν εγκληματικές ενέργειες.

Από όλα τα μέχρι σήμερα συλλεχθέντα στοιχεία, αποδεικνύεται πως ο κ. Παπακωνσταντίνου αφαίρεσε από τη λίστα συγγενικά του πρόσωπα, για το λόγο αυτό προσπάθησε με διάφορα τεχνάσματα και τερτίπια να εξαφανίσει τη λίστα Λαγκάρντ. Ο κ. Βενιζέλος, όμως, ποιο λόγο πράγματι είχε; Μήπως η αλήθεια βρίσκεται σε όσα δήλωσε η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου, στον τηλεοπτικό σταθμό Extra3, προ καιρού; Πιο συγκεκριμένα είπε η κ. Κωνσταντοπούλου:

«Ο κ. Βενιζέλος είπε ενώπιον της επιτροπής και αυτό ειπώθηκε για πρώτη φορά, ότι παρέλαβε από τον κ. Διώτη, όχι μόνο το ηλεκτρονικό αρχείο αλλά και εκτυπώσεις από αυτό και μάλιστα δεν έδωσε καμιά εξήγηση ως προς το τι έγιναν αυτές οι εκτυπώσεις. Όταν τον ρώτησαν που είναι αυτές, γιατί ο ίδιος δεν τις παρέδωσε ούτε στον Πρωθυπουργό, ούτε σε κανέναν άλλο, είπε, χάθηκαν, πετάχτηκαν, δεν ξέρω. Διευκρίνισε πως ήταν ονόματα-πρόσωπα συγκεκριμένου θρησκεύματος και όταν τον ρώτησα είπε πως κατάλαβε από τα ονόματα ότι επρόκειτο για πρόσωπα Εβραϊκής καταγωγής».

Μήπως, λοιπόν, λέω μήπως, η αναφορά γίνεται για κάποιους μεγαλοεργολάβους και μεγαλοεκδότες που ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις;

Όμως, εκτός του κ. Βενιζέλου, ευθύνες έχει και ο πολιτικός του προϊστάμενος, ο κ. Παπανδρέου και είναι πολιτικό ατόπημα, η μεγαλοπρεπής κολοτούμπα του κ. Τσίπρα να εξαιρέσει, δηλαδή, το Γιώργο Παπανδρέου από το κάδρο των ευθυνών. Πιστεύω πως αυτό το ατόπημα θα το εισπράξει αρνητικά ο ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες δημοσκοπήσεις, γιατί πλέον, ο λαός μας βιώνοντας την εξαθλίωση και την ανέχεια, αύξησε το εύρος της μνήμης του.

Συνεπώς, μετά όλα τα παραπάνω, συμφωνώ απόλυτα με την ολοκληρωμένη πρόταση για σύσταση επιτροπής διεξαγωγής προκαταρκτικής εξέτασης για τους Παπακωνσταντίνου, Βενιζέλο και Παπανδρέου από το κόμμα της «Χρυσής Αυγής». Αυτή η πρόταση καταλήγει ως εξής:

«Για τους λόγους αυτούς αιτούμεθα, την κατά Νόμο άσκηση ποινικής διώξεως κατά του πρώην υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου για το αδίκημα της νόθευσης εγγράφου (242 ΠΚ), της παράβασης καθήκοντος (259 ΠΚ), την άσκηση ποινικής διώξεως κατά του προέδρου του ΠΑΣΟΚ και πρώην υπουργού Οικονομικών Ευάγγελου Βενιζέλου για το αδίκημα της υπόθαλψης εγκληματία (231 ΠΚ) καθώς και του πρώην πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου για το αδίκημα της υπόθαλψης εγκληματία (231 ΠΚ) και την συζήτηση της ως άνω πρότασης στην Ολομέλεια της Βουλής κατ΄ άρθρο 155 του Κανονισμού της Βουλής, με σκοπό την λήψη αποφάσεως για την συγκρότηση της αρμόδιας ειδικής κοινοβουλευτικής επιτροπής, προς διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης για τις ως άνω περιγραφόμενες παράνομες πράξεις».

Αξίζει εδώ να σημειωθεί πως η «Χρυσή Αυγή», ζητά τη στήριξη της προτάσεώς της από τους βουλευτές των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» και τους ανεξάρτητους βουλευτές για τη συμπλήρωση των 30 υπογραφών που απαιτούνται για την πρόταση σύστασης επιτροπής διεξαγωγής προκαταρκτικής εξέτασης για τους Παπακωνσταντίνου, Βενιζέλο και Παπανδρέου.

Επίσης, ίσως, στο εγγύς μέλλον να πρέπει να εξεταστούν και οι πιθανές ευθύνες του σημερινού Πρωθυπουργού στην προσπάθεια συγκάλυψης πιθανών ενόχων που θα προκύψουν από τη δικαστική έρευνα.

aegeantimes.gr

Τον «καθαρίζουμε» και…καθαρίζουμε

του Θανάση Νικολαΐδη 
«Η Σμύρνη, Μάνα, καίγονταν» κι οι «Σύμμαχοι» μας γύρισαν την πλάτη. Το πρόσωπο (με τον Βενιζέλο) έγινε πλάτη, και ο δαιμόνιος κρητικός το μυρίστηκε έγκαιρα και αντέδρασε…χάνοντας τις εκλογές του Νοέμβρη ’22. Κι ύστερα; Η εξουσία (ποια εξουσία;) άλλαξε χέρια και η καταστροφή ολοκληρώθηκε. Κάποιοι «έπρεπε» να πληρώσουν και πλήρωσαν. Στο Γουδή με τη ζωή τους κι άλλοι με την τιμή τους. Οι πραγματικοί ένοχοι (διάβαζε «Σύμμαχοι») ήσαν πολλοί, μακρινοί και ισχυροί. Δεν…χωρούσαν στο Γουδή, δεν είχαμε σφαίρες για εκτέλεση.

ΤΙΜΩΡΗΘΗΚΑΝ οι «ένοχοι», φύγαν’ απ’ τη μέση οι…δημιουργοί της μικρασιατικής συμφοράς και μείναμε με τους «έντιμους». Τους «Συμμάχους» (όλο…φιλελληνισμό) που μας φτιάξαν’ Εμφύλιο για να σφάζει αδερφός τον αδερφό, Κύπρο κομματιασμένη με τον «Φάκελο» κλειστό και Ε.Ε. (Ευρωπαϊκή Ένωση) να μας σώζει με μνημόνια και με το αζημίωτό τους.

ΠΩΣ και γιατί τα θυμηθήκαμε; Τα «ποσά» δεν είναι συγκρίσιμα, ωστόσο, υπάρχει αναλογία και αντιστοιχία στις αιτίες και στο αποτέλεσμα. Και συνέχεια της ιστορίας και επανάληψή της.

ΔΕΝ υπήρξε ο καλύτερος, ως υπουργός, ο κ. Παπακωνσταντίνου, είναι και της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ. Βρίσκεται σε φοβερά δύσκολη θέση και αμύνεται. Ωστόσο, δεν του ρίχνουμε τον λίθο του αναθέματος και περιμένουμε. Το ΠΑΣΟΚ βιάστηκε να τον διαγράψει, ενώ δεν έκανε το ίδιο π.χ. με τον αείμνηστο Κουτσόγιωργα, ούτε η Ν.Δ. με τον κ. Ρουσόπουλο.

ΟΙ κάμερες απάνω του, το μάτι μας επίμονο-τον πιάσαμε τον ποντικό που έφαγε το τυρί, επισημάναμε τους ενόχους. Τον εξής ΕΝΑΝ που θα «άρει τας αμαρτίας του κόσμου», για να σωθούν οι αμαρτωλοί. Δεν προσέξαμε το χοντροκομμένο παιχνίδι τους. Με τους αμαρτωλούς κάτω απ’ τη μύτη μας, ελευθέρους και ατιμώρητους, σε ρόλο «επισπεύδοντος». Στην Ελλάδα πολλών διεφθαρμένων και με το «κοινοβουλευτικό» δίκαιο να ασφυκτιά, πλακωμένο στην υποκρισία και τις σκοπιμότητες.

ΔΕΝ απαλλάσσουμε εκ προοιμίου κανέναν, δεν καταδικάζουμε τον κ. Παπακωνσταντίνου. Και, βέβαια, καταγράφουμε τη μαρτυρία για τα οικονομικά του. Έχει ένα σπίτι από δεκαετίας και ξεπληρώνει δάνειο, δεν έχει καταθέσεις, δεν βγαίνει (κακήν κακώς) απ’ την πολιτική πλουσιότερος. Την ώρα που συνάδελφοι-διώκτες του απέκτησαν περιουσίες απ’ το «επάγγελμα». Ακίνητα, μετρητά που τα δηλώνουν άπαξ του έτους και τα ξεχνάμε. Χωρίς να τα περνάνε απ’ τη βάσανο του «πόθεν έσχες». Με τη σιγουριά (των κωδικών) της Ελβετίας στο…συρτάρι να τους νανουρίζει κι άλλους με 2-3 εκατομμύρια στην τράπεζα για…χαρτζιλίκι. Και το δισάκι τους γεμάτο πέτρες για λιθοβολισμό ενόχων ή «ενόχων». Για να επιβιώσουν, βουτηγμένοι στο ψεύδος και την υποκρισία τους.

Πόσο υπεύθυνη είναι η θέση του Πανεπιστημιακού Ιδρύματος και της Δημοτικής Αρχής για την αιθαλομίχλη της πόλης των Ιωαννίνων;

Γράφει ο Μίλτος Μπούκας

Είναι παροιμιώδης η αποτυχία της Ελληνικής Πολιτείας να προστατεύει την ποιότητα περιβάλλοντος των ελληνικών πόλεων και κατ’ επέκταση τα προβλήματα δημόσιας υγείας, που αντανακλούν αυτό το έλλειμμα. Η διαπίστωσή μας ότι σε περιόδους οικονομικής κρίσης, το περιβάλλον γίνεται 2 φορές φτωχότερο, αποδείχθηκε με την εμφάνιση της αιθαλομίχλης που προκάλεσαν τα ασυνήθιστα υψηλά επίπεδα αιωρούμενων σωματιδίων, λόγω της απαγορευτικής τιμής του πετρελαίου θέρμανσης. Η εκτεταμένη και ανεξέλεγκτη καύση βιομάζας, ξυλείας και πέλετ, και των συνθετικών προϊόντων εμποτισμένων με χημικές ουσίες, μετέτρεψε τα μεγάλα αστικά κέντρα, συμπεριλαμβανομένων και των Ιωαννίνων σε θαλάμους αερίων ρύπων…

Κατά τον καθηγητή Χημικών Μηχανικών του ΕΜΠ Γιάννη Ζιώμα «…οι μετρήσεις του Υπουργείου Περιβάλλοντος δεν δείχνουν τις υψηλές συγκεντρώσεις, παρ’ ότι η κάπνα διαχέεται σε μεγάλο βαθμό και σε ύψος μόλις 100 μέτρων από το έδαφος, το οποίο συνιστά ανησυχητικό παράγοντα…» Οι περιοχές που καλύπτονται από κάπνα (αιθαλομίχλη) είναι επικίνδυνα μικροσωματίδια διαφόρων διαμετρημάτων (ΡΜ10, ΡΜ2,5, ΡΜ1) που είναι εισπνεύσιμα και «ενοχοποιούνται» για την πρόκληση βλαβών στο καρδιογγειοαναπνευστικό σύστημα.

Τα μικροσωματίδια βρίσκονται πάνω από τα επίπεδα συναγερμού στις μεγαλύτερες ελληνικές πόλεις, όπως και στα Ιωάννινα που είναι και από τις πρωταθλήτριες στην Ευρώπη (7η), μπροστά και από αυτό το βιομηχανικό Μάντσεστερ (Πανευρωπαϊκή έρευνα του 2006 για την ποιότητα του αέρα). Η σύγχρονη αυτή απειλεί κατά της δημόσιας υγείας, έχει οδηγήσει την κομισιόν να θεσπίσει αυστηρά όρια και περιορισμούς, οδηγία 1999/30/EC για τον έλεγχο των μικροσωματιδίων ΡΜ, καθόσον έχει αποδειχθεί ότι μειώνουν το προσδόκιμο ζωής τουλάχιστον κατά 2 έτη…

Το «φλέγον» ζήτημα προκάλεσε έκτακτη σύσκεψη στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και ενώ αρχικά είχε προγραμματιστεί να γίνει σε επίπεδο υπουργών, τελικά έγινε σε επίπεδο γενικών γραμματέων, προφανώς για να μην πανικοβάλλουν τον κόσμο…

Αποκαλυπτικές ωστόσο οι διαπιστώσεις του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, που με ανακοίνωσή τους καταγγέλουν τους τεράστιους κινδύνους που εγκυμονεί τους 2 τελευταίους μήνες, οι επί 18 φορές αύξηση των αιωρούμενων μικροσωματιδίων, πάνω από το ανώτατο επιτρεπτό όριο των 50 μg/m3!!! Αναλύοντας δε το μέγεθος του κινδύνου αναφέρουν «…ότι, τα μικροσωματίδια λόγω της πολύ μικρής διαμέτρου τους, λόγω των σταθερών συμπλόκων που σχηματίζουν και λόγω της διεισδυτικότητά τους, εισχωρούν στο εσωτερικό των κτιρίων, των σπιτιών, των κλινοσκεπασμάτων, προκαλώντας πληθώρα αναπνευστικών προβλημάτων όπως: άσθμα, αλλεργικές βροχίτιδες, αποφρακτικές πνευμονοπάθειες, ενώ πρόσφατες έρευνες κάνουν αναφορά στην πυροδότηση στεφανιαίων νόσων και μικροθρομβώσεων, έως και την πρόκληση σοβαρών εγκεφαλικών βλαβών, διαπερνώντας τις κυτταρικές μεμβράνες και τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό…!

Ας ελπίσουμε ότι έστω και τώρα, το υπουργείο περιβάλλοντος θα ενεργοποιήσει την απορρόφηση των λιμναζόντων κονδυλίων, ύψους 6 εκατομμ. Ευρώ, για τον εκσυγχρονισμό και την ενίσχυση του τηλεμετρικού συστήματος καταγραφής και παρακολούθησης της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, με τα διεθνή πρότυπα για την ουσιαστική ενημέρωση του κοινού. Καθώς απ’ όσο γνωρίζουμε στην Ελλάδα, δεν υπάρχει κανένας ερευνητικός φορέας με την κατάλληλη υποδομή και εξοπλισμό, που να χαρτογραφεί με ακρίβεια την σύσταση του φωτοχημικού «κοκτέϊλ» των σωματιδίων, απορία μας προκαλούν οι καθησυχαστικές διαβεβαίωσης του Παν/μίου Ιωαννίνων, που δια του εκπροσώπου του αναπληρ. Καθηγητή Φυσικής κου Παύλου Κασσωμένου «…ότι εδώ το φαινόμενο δεν είναι τόσο έντονο όσο στις μεγαλύτερες πόλεις…» τούτο αντανακλά προσωπικό ερευνητικό ενδιαφέρον;

• Η αναφορά του κου Κασσωμένου σε αύξηση των ρύπων κατά 15% υπάγεται σε μετρήσεις με εισπνεύσιμο μέγεθος;

• Υπάρχουν προηγούμενες μελέτες για τα ΡΜ10, ΡΜ2,5, ΡΜ1, ή τα δεδομένα στα οποία αναφέρεται, δίδουν μόνο ολικές χημικές χωρίς την σωματιδιακή ρύπανση;

• Εκτός από τους πρωτογενείς ρύπους που εκλύονται στον αέρα: μονοξείδιο (CO) του άνθρακα, οξείδια (ΝΟx)του αζώτου, οξείδια του θείου (SO2), αιωρούμενα στερεά και υδρογονάνθρακες, δεν μπορεί να υπάρξουν δευτερογενείς που θα δημιουργηθούν στον αέρα από τις αντιδράσεις μεταξύ των πρωτογενών με τις κατάλληλες κλιματολογικές συνθήκες του λεκανοπεδίου Ιωαννίνων υγρασία, ομίχλη;

Στη χώρα μας υπάρχει κατάφορη «υπονόμευση» της δημόσιας υγείας από την πλευρά των κρατικών λειτουργών, τα δεδομένα και οι τιμές που ήδη καταγράφονταν πριν από το αναπνευστικό «σοκ» οδηγούν τη χώρα μας στο ευρωπαϊκό δικαστήριο…

Παρατηρητήρια Ποιότητας του αέρα επισημαίνουν, ότι το μόνο αξιόπιστο μέτρο προστασίας είναι η απομάκρυνση από τις μολυσμένες περιοχές των επικίνδυνων αερίων ρύπων, ειδικά όταν πρόκειται για ευπαθείς ομάδες η προσέγγιση θα έπρεπε να γίνεται με όρους αυστηρά τοξικολογικούς και επιδημιολογικούς, ως όφειλε αρμοδίως η ιατρική κοινότητα των Ιωαννίνων. Ακατανόητη η έκκληση του εκπροσώπου του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Ιωαννιτών Μωυσή Ελισάφ για επαναφορά των χρηστών των εστιών καύσης στο πετρέλαιο θέρμανσης. Θα αναμέναμε από τον κο Ελισάφ με την ιατρική του ιδιότητα, τοποθέτηση για το επικίνδυνο φαινόμενο δημόσιας υγείας. Για δε το δίκτυο πράσινων πόλεων για το οποίο «κάποιοι επαίρονται» μια σπουδή στην κατάθεση προληπτικών σχεδίων και μια προετοιμασία έκτακτων μέτρων για πιθανολογούμενα επεισόδια ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Ο νόμος του καθαρού αέρα του 1956, μετά το επεισόδιο του 1952 του Λονδίνου όπου έχασαν τη ζωή τους 4000 άνθρωποι από την «Μεγάλη αιθαλομίχλη», αναβαθμίστηκε στο Clean Air Act του 1993, όπου ο καθένας μπορεί να παρακολουθεί τις αλλαγές μέσω διαδικτύου…

Πολιτιστική διπλωματία, βασική παράμετρος μιας πολυδιάστατης πολιτικής

Γράφει ο Κίμων Γεωργακάκης, Πολιτικός Επιστήμων

Το «κεντρικό πολιτικό θέμα» στην Ελλάδα παραμένει, δυστυχώς, η λίστα Λαγκάρντ. Κατά αυτόν τον τρόπο η Πολιτεία αποπροσανατολίζεται από το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα που είναι η... αύξηση της ανέχειας, με το 1/3 των Ελλήνων να έχει φτωχοποιηθεί ή να ζει στα όρια της φτώχειας.

Την ίδια ώρα ο Αντώνης Σαμαράς φέρεται να ξεκινά ένα διπλωματικό «μαραθώνιο» με επισκέψεις σε διάφορες χώρες για συνομιλίες σχετικά με επενδύσεις στην Ελλάδα. Μετά την Γερμανία θα επισκεφθεί Κατάρ και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και έπειτα Ρωσία και Κίνα, δυο χώρες που διαθέτουν πολλά κεφάλαια προς επένδυση.

Το ερώτημα που αυθόρμητα τίθεται είναι: Οι κινήσεις αυτές γίνονται πράγματι στα πλαίσια μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής ή αποτελούν επικοινωνιακό παιχνίδι;

Στο παρελθόν είχαμε συνηθίσει σε συμφωνίες που δεν υλοποιήθηκαν είτε λόγω απειλών από την Ουάσινγκτον είτε λόγω ανεπάρκειας της δημόσιας διοίκησης και των συμβούλων των κυβερνητικών αξιωματούχων.

Η αξιοζήλευτη γεωστρατηγική θέση της χώρας και ο ορυκτός πλούτος δεν είναι από μόνα τους αρκετά, προκειμένου να υπογραφούν ωφέλιμες συμφωνίες. Απαιτείται μακρόπνοη στρατηγική, επαγγελματισμός και αποφασιστικότητα. Ότι ξεκινήσει, πρέπει να πάει μέχρι τέλους.

Έχει η Ελλάδα «Ostpolitik»; Ανατολικά μας βρίσκονται Ρωσία και Κίνα, χώρες ισχυρές και σοβαρές στις διαπραγματεύσεις. Δρουν βάσει της λογικής «do ut des», που σημαίνει «δίνω για να δώσεις». Η Ελλάδα, εφόσον στο κυβερνητικό επιτελείο θέλουν να κινηθούν σοβαρά και να αποφύγουν τα λάθη προηγούμενων κεντροδεξιών και κεντροαριστερών κυβερνήσεων, έχει δύο παραπάνω ατού σε σχέση με άλλες χώρες της Ε.Ε. Σε περίπτωση που αυτά ενεργοποιηθούν θα δώσουν την δυνατότητα διπλωματικών ελιγμών στην Ελλάδα, καθιστώντας την ενδεχόμενα διαμεσολαβητή στα ευρωπαϊκά πλαίσια σε θέματα που είναι σε εξέλιξη και απαιτούν λύσεις. Συγκεκριμένα πρόκειται για δύο σημαντικούς πυλώνες μιας νέας ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, τον πολιτισμό και την Ορθοδοξία.

Κίνα και Ρωσία δίνουν ιδιαίτερο βάρος σε συνομιλητές με ιστορικό βάθος. Οι Κινέζοι στέκονται με σεβασμό απέναντι στην ελληνική ιστορία, κάτι που γίνεται ορατό κάθε φορά με αφορμή επισκέψεων Ελλήνων πρωθυπουργών στην χώρα του μεταξιού, αλλά και από σίνο-ελληνικές πρωτοβουλίες στον τομέα του πολιτισμού. Από την άλλη η Ρωσία του Πούτιν, πέραν την παραδοχής της ελληνικής πολιτιστικής προσφοράς στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, αναγνωρίζει και την συμβολή των Ελλήνων στην μετάδοση της Ορθοδοξίας στους Ρώσους. Η υποδοχή εκπροσώπων της Ορθοδοξίας από την Ελλάδα γίνεται με τιμές αρχηγών κρατών.

Μέχρι στιγμής δεν έχουμε δει σοβαρά βήματα στον τομέα της πολιτιστικής διπλωματίας, σημαντικό παράγοντα στις διεθνείς σχέσεις. Χωρίς την συμβολή της δεν μπορεί να χαραχτεί επιτυχώς μια νέα Ανατολική Πολιτική για την χώρα, δίχως να παραβλέπεται η θέση μας στα τεκταινόμενα που αφορούν την Δύση.

Στην εξωτερική πολιτική σημαντικό δεν είναι το που πας, αλλά το πως πας και τι προβάλλεις. Ελλάδα λοιπόν ή μπανανία;

pygmi.gr

Τι θα πράξει η δικαιοσύνη; Είναι δυνατόν να παρακολουθεί αδιάφορα την "δολοφονία" Ελλήνων;

Γράφει ο Ιωάννης Δέμος

Αύξηση πυρκαγιών και θανάτων από τζάκια και σόμπες. Τον κώδωνα του κινδύνου κρούουν οι αξιωματικοί της Πυροσβεστικής "...το 2012 έως τις 10 Δεκεμβρίου είχαν φτάσει τους 13. Μάλιστα, όπως εκτιμάται από τους αρμόδιους αξιωματικούς, ο αριθμός αυτός θα αυξηθεί και άλλο".

Περίεργη εμμονή του υπουργού οικονομικών κυρίου Στουρνάρα για μη μείωσης της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης που οδηγεί στη αύξηση της χρήσης ξυλόσομπων και τζακιών, παρά:
τους θανάτους από πυρκαγιές που έχουν καταγραφεί λόγω χρήσης καυσοξύλων ή άλλων εύφλεκτων χημικά επιβαρυμένων υλικών και της θανατηφόρας επιβάρυνσης της υγείας, από πυκνά αιωρούμενα καρκινογόνα μικροσωματίδια, του μεγάλου όγκου Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι και κατοικούν στις πόλεις, συνιστούν ποινικά κολάσιμη εγκληματική ενέργεια. Η θέση της κυβέρνησης και ιδιαίτερα του Υπουργού Οικονομικών επιβαρύνεται λόγω των σχετικών πορισμάτων και εκκλήσεων από τους ειδικούς επιστήμονες και την πυροσβεστική, ώστε πλέον να ομιλούμε για "φόνο εκ προμελέτης". 

 
Πλέον μπορούμε να μιλούμε για απόπειρα γενοκτονίας, αν αθροίσουμε τα θύματα της οικονομικής πολιτικής (αυτοκτονίες νεόπτωχων, οι παραπάνω θάνατοι και οι προβλέψεις για αύξησή τους, θάνατοι στο εγγύς μέλλον από καρκίνους ή αναπνευστικά προβλήματα και η επιβαλλόμενη από την οικονομική πολιτική υπογεννητικότητα)!

Επί πρόσθετα, η κατανάλωση πετρελαίου -σύμφωνα με τις δηλώσεις του προέδρου των πρατηριούχων- έχει μειωθεί κατά 80%, ώστε οι ισχυρισμοί του οικονομικού επιτελείου για ενδεχόμενο δημοσιονομικό όφελος, καταρρίπτονται. 

Τα παραπάνω αποτελούν σαφείς αποδείξεις εκ προμελέτης και κατά συρροή εγκλήματος, για το οποίο αν δεν επιληφθεί αυτεπάγγελτα η δικαιοσύνη οφείλουν και πάλι να επιληφθούν οι δημοκρατικά και εθνικά ευαίσθητοι νομικοί, ώστε ο κ. Στουρνάρας και το πέριξ αυτόν επιτελείο συμβούλων-"στουρναριών" να καθίσουν στο σκαμνί του κατηγορουμένου.
Επιτέλους ας αντιδράσουμε!!

Η διαπίστωση της ημέρας...!

Άνοιξα το μπαλκόνι μου το πρωί, και αντί για μαυρίλα, τα είδα όλαααα άσπρα! Επιτέλους και μια άσπρη μέρα και για μας ρε παιδιά....

Η αστοιχείωτη στοιχειώδης εκπαίδευση...

του Στέλιου Συρμόγλου

“Σήμερα να ασχοληθείς με την επικαιρότητα…Με τη λίστα Lagard και τις καταιγιστικές πολιτικές εξελίξεις με όλους τους εμπλεκόμενους…”, με προέτρεψε φίλος που παρακολουθεί την αρθρογραφική μου... προσέγγιση σε διάφορα θέματα εδώ στο facebook, αλλά και όπου αναδημοσιεύονται οι απόψεις μου, που ενίοτε προκαλούν και την ωχρή και ίσως δάχυτη εντύπωση του ρομαντικού διαδρομιστή της ουτοπίας.

Κατά την εκτίμησή μου δεν υπάρχουν καταιγιστικές πολιτικές εξελίξεις, παρά μόνο μια επανάληψη του “δράματος” της γελοιότητας που χαρακτηρίζει την πολιτικοκοινωνική μας πραγματικότητα. Με πρωταγωνιστές τους ίδιους πολιτικούς της απάτης και της εξαπάτησης της νοημοσύνης του εν πολλοίς “παραδομένου” στη φαντασμαγορία των πολιτικών πυροτεχνημάτων εύπιστου και ευαπάτητου λαού…

Με αυτή την απλοική ίσως λογική θεώρησης των πολιτικών δρώμενων, αρνούμαι επί του παρόντος να γίνω θεατής και πολύ περισσότερο σχολιαστής της “κοροιδίας” που υφίσταται ο πολίτης από τους “κατασκευαστές” θεμάτων, πού είτε αποσκοπούν στον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης με πολιτικές αλχημείες, είτε εντάσσονται στο πλέγμα της αποδεδειγμένης πολιτικής ανικανότητας και αποβλέπουν στη νοθεία των απόψεων που αλλοιώνουν και αποσυνθέτουν το συνολικό κοινωνικό και πολιτικό βίο…Κι όλα αυτά χωρίς να σεμνύνονται οι συνασπισμένοι της μετριότητας και της βλακείας του ευρύτερου πολιτικού πεδίου…

Θα επιμείνω, λοιπόν, στο θέμα της Παιδείας. Γιατί από την αφετηρία της Παιδείας ξεκινούν όλα τα κακά και τα ευτράπελα, που μαστίζουν την ελληνική κοινωνία. ..

Όπως ένα πλοίο, άρτια ή μη ετοιμασμένο, γνωρίζει για που ταξιδεύει, έτσι και η Παιδεία οφείλει να έχει σκοπούς και να υπηρετεί αναγνωρισμένες αξίες. Όσο σαφέστερα καθορισμένες είναι αυτές, τόσο πληρέστερη είναι η αγωγή που παρέχεται. Όμως: Ποιες είναι οι μορφωτικές αρχές, τα ιδεώδη που καλλιεργεί το σχολείο; Προς τα που πηγαίνει το νεότευκτο πλοίο της Παιδείας; Όταν μάλιστα το ταξίδι είναι παρθενικό, οι τρικυμίες βέβαιες και οι καταιγίδες κρέμονται απειλητικά στον ορίζοντα.

θρηνούμε επάνω στα ερείπια της Παιδείας μας και εκφωνούμε επιτάφιους λόγους γεμάτους συγκίνηση και ολοφυρμούς. Όμως, δεν θα ήταν ειλικρινέστερο και θετικότερο να αναζητήσουμε με “λογισμό και μ’ όνειρο”, σύμφωνα με το βαρυσήμαντο ρήμα του μεγάλου Σολωμού, τα βαθύτερα αίτια της βαριάς και ενδημικής αρρώστιας, που χρόνια τώρα μαστίζει την εκπαίδευση στην Ελλάδα; Να στηθοσκοπήσουμε τον ασθενή με αυστηρά επιστημονική στοργή, έλλογη πρακτικότητα και δημιουργική φαντασία. Αυτό επιβάλλεται!..Διότι έτσι μόνο θα βλαστήσουν οι ελπίδες για μια σταθερή βελτίωση της υγείας του και τελικά για μια πλήρη ανάρρωσή του.

Όταν κτίζουμε μια πολυώροφη οικοδομή, δεν αρχίζουμε με τις κατασκευαστικές εργασίες από την κορυφή. Ρίχνουμε πρώτα τα θεμέλια: γερά, ανθεκτικά, με κατάλληλα υλικά και προοπτική να αντέχουν κάτι πέρα από το πραγματικό βλάρος των υπερκειμένων ορόφων ή την καταστροφική δύναμη ενδεχομένων σεισμών. Το εκπαιδευτικό σύστημα τώρα φαίνεται να είναι μια τέτοια οικοδομή με θεμέλια και ισόγειο τη Στοιχείωδη Εκπαίδευση και ορόφους τη Μέση, την Ανώτερη και Ανώταη Παιδεία. Κάθε Πολιτεία που δεν ασχημονεί σε βάρος της μόρφωσης του λαού της με γενναιόδωρα λόγια και πενιχρά έργα, πρέπει να στρέφει τη ματιά της πρωταρχικά στο δημοτικό σχολείο και με σοβαρότητα να φροντίζει την οργάνωση και τη λειτουργία του.

Οποιεσδήποτε μεταρρυθμίσεις ή παροχές προς τα άλλα επίπεδα Παιδείας, κινδυνεύουν ν’ αποδειχθούν εμβαλωματικές απόπειρες λύσεων, αν δεν οικοδομηθεί άψογη Στοιχειώδης Εκπαίδευση. Γιατί άραγε;

Η όρεξη του ανθρώπου για μάθηση, η γνωστική του πείνα είναι έμφυτη και πιεστική. Η διάπλασή του, η αγωγή του, η καλλιέργεια και η επαγγελματική και επιστημονική του ολοκλήρωση εκπορεύεται και πορεύεται σύμφωνα μ’ αυτήν ακριβώς την ακατασίγαστη εσωτερική και πνευματική ορμή. Η οποία είναι ιδιαίτερα στην παιδική ηλικία, παρθενική και ανοιχτή σε κάθε εξέλιξη. Την όρεξη αυτή για γνώση, που δύσκολα εξολοθρεύεται ακόμη και από μια χωλαίνουσα Εκπαίδευση, τη δυναμώνει το δημοτικό σχολείο και σιγά-σιγά τη μεταμορφώνει σε εργατικότητα και διανοητική πειθαρχία. Την ευρύνει και την κατευθύνει προς την έρευνα και τη συστηματική ζήτηση. Δεν την ποιεί εξυπαρχής, αλλά τη μεταποιεί μεθοδικά σε αγάπη προς την μελέτη, σε βουλητική και συναισθηματική δύναμη, σε ατομική και κοινωνική προίκα, σε ήθος και αρετή.

Η ιδέα του δασκάλου, η προσωπικότητά του, η “πραγματικότητά” του εκτυπώνεται ως ένυλο είδος επάνω στην περίπου άγραφη πλάκα της παιδικής ψυχής. Προς το δάσκαλο που “κτίζει της κοινωνίας το παλάτι” σκάβοντας ακούραστος βαθιά και κρατώντας τα βάρη σαν “Ατλαντας στην πλάτη”, οφείλει η Πολιτεία, δηλαδή προς τη Στοιχειώδη Εκπαίδευση. Όσον ώριμοι και όσον πεπαιδευμένοι και ηλικωμένοι, απο αυτήν θηλάζουμε δια βίου την επιστήμη και την ανθρωπιά μας. Είναι τα “θέμελα” η Στοιχειώδης Εκπαίδευση και επάνω σ’ αυτά οικοδομούνται όλες οι άλλες βαθμίδες της Παιδείας. Είναι ο καθρέπτης και μέσα του αντικατοπτρίζεται το μορφωτικό και εθνικό πεπρωμένο του λαού μας. Αν η Στοιχειώδης Εκπαίδευση είναι αστοιχείωτη, οποιασδήποτε υλικο-τεχνική υποδομή ή ευφάνταστη εκπαιδευτική πολιτική δεν πρόκειται να καρποφορήσει. Και θα κυριαρχούν η γλωσσική αμάθεια και ο εθνικός αποθηλασμός!..

Δείγματα και παραδείγματα: Παράδειγμα πρώτο, η γλωσσική μας προφορική και γραπτή ένδεια και πενία. Παράδειγμα δεύτερο, η θρησκευτική μας, θεωρητική και πρακτική, ατροφία. Παράδειγμα τρίτο, η εθνική και πατριωτική μας, ατομική και ομαδική αφλογιστία. Τα παιδιά είναι αφημένα στα χέρια του δασκάλου, όπως ο πηλός στα χέρια του αγγειοπλάτη, θα έλεγε ο Σπινόζα. Τούτο δείχνει το μέγεθος της απροσμέτρητης ευθύνης όλων όσι αναλαμβάνουν να “κατευθύνουν” το δάσκαλο, ώστε αυτός με τα μέσα που διαθέτει ,πνευματικά και υλικά, να πλαστουργήσει τις ψυχές της νέας γενιάς.

Η οικοδόμηση ψυχών ανθρώπων δεν είναι δυνατή χωρίς τις μεγάλες πλάστρες ιδέες του Ελληνισμού, χωρίς τα μεγάλα πρότυπα-πρόσωπα και γεγονότα του πολιτιστικού μας παρελθόντος. Αυτού του παρελθόντος γνώστης εγκρατής πρέπει να είναι ο δάσκαλος. Και μυσταγωγός και ιεροφάντης. Οι ίδιες ιδέες, αξίες και αρχές πρέπει με απλό και επαγωγικό τρόπο να ειναι κατεσπαρμένες μέσα στα “αναγνώσματα” των μαθητών, ώστε να τις ανιχνεύσουν, να τις συλλαβίζουν και να τις ψηλαφούν με το δάκτυλο του πνεύματός τους, που μόλις τώρα αρχίζει να εγείρεται σαν απο ένα βαθύ ύπνο. Το ξύπνημα δεν πρέπει να ειναι ούτε παράκαιρο, ούτε απότομο..

Τι χρειαζόμαστε προς τούτο; Ανθρώπους , με ελεύθερη συνείδηση, στέρεη κρίση και ιδανικά, επιστήμονες και τεχνικούς με γνώσεις και επίγνωση. Πολίτες συνεργατικούς, ανεξάρτητους, ενημερωμένους και εμποτισμένους με τις αξίες του διαιώνιου πολιτισμού τους. Πολίτες γρηγορούντες! ..

Καλλιεργούνται, άραγε, οι πολιτιστικές αυτές αξίες; Μήπως χρησιμοποιείται, συνειδητά ή ασυνείδητα, το αγεώργητο έδαφος της παιδικής ψυχής ως χώρος κατάλληλος για να σπείρουμε θολή ημιμάθεια, ηθική και θρησκευτική αδιαφορία, ταξικό μίσος και αντιπαράθεση ή και παλαιότερα εθνική διχοστασία; Είναι, κατ’ αρχήν, αμαρτωλά αντιφατικό να ισχυρίζεσαι ότι είσαι εναντίον της τυπολατρίας και να εισάγεις συγχρόνως τον πλέον ακραίο και στυγνό φορμαλισμό στη διδακτική πράξη, κατευθύνοντας το δάσκαλο έως την έσχατη λεπτομέρεια της σχολικής, πνευματικής του λειτουργίας.

Βιβλία “ετοιματζίδικα” και συνήθως γονατογραφήματα. Ενα ωρολογιο πρόγραμμα δεσμευτικό για κάθε πρωτοβουλία και εμπλυτισμό της γνώσης. Είναι ακόμη ειρωνικά αντιφατικό το να υπερασπίζεσαι τη δημοκρατία και την ελευθερία, αλλά συγχρόνως να σιωπάς για το σφαγιασμό κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας και κάθε ανθρώπινου δικαιώματος. Είναι, συν τοις άλλοις, επιπόλαια αντιφατικό το να διατείνεσαι ότι διδάσκεις “δημοτική” γλώσσα ή ότι αγαπάς τον λαικό πολιτισμικό πλούτο και ταυτόχρονα να αρνείσαι λίγο περισσότερο χώρο στη δημοτική ποίηση και στα τραγούδια της, που είναι “σηματωρός και κήρυκας” για τα παιδιά. Είναι επιπροσθέτως έμπρακτα αντιφατικό το να στρέφεσαι διαρκώς εναντίον κάθε “παραδοσιακού” και συγχρόνως να ζεις ανάμεσα σ’ ένα “μέχρι μυελού οστέων” παραδοσιακό στην πλειοψηφία λαό.

Με αυτές τις “αντιφάσεις” έρχονται σε επαφή τα παιδιά, οι εκκολαπτόμενοι νεοσσοί. Και δεν είναι μεγαλύτερη προσβολή για το δάσκαλο και τις γνώσεις του, για το δάσκαλο και την επιστημονική του συγκρότηση, για το δάσκαλο και την αυτενέργεια του πνευματός του, για το δάσκαλο και τη διδακτική του εμπειρία, για το δάσκαλο και την ψυχολογική του αρτίωση, από τα βιβλία που πάνε να ξηράνουν κάθε πηγή νωπού προφορικού, ζωντανού λόγου του δασκάλου. Βιβλία στα οποία πλεονάζει η αστοχία στη διατύπωση και ο επιστημονικός στοχασμός επιπολάζει. Παρελεύνουν οι παραληρητικές λέξεις, ευδοκιμούν οι ασαφείς έννοιες, ελλείπει η επαρκής θεμελίωση και διαστρέβλωνεται ακόμη και η ιστορική πραγματικότητα…

Αν η Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση δεν “οικοδομηθεί” επιτέλους σωστά, τότε οι άλλες βαθμίδες της δεν θα αποκτήσουν ρώμη και απόδοση! Και η φράση να “οικοδομηθεί σωστά” δεν σχετίζεται με σεισμικές αλλαγές, αλλά μόνο με διορθωτικές επεμβάσεις. θα πρέπει να ειναι κανείς ονειροβάμων να πιστεύει ότι στην Ελλάδα του πρόσκαιρου, του περιστασιακού, του πρόχειρου, του ευεξάλειπτου από την εθνική μνήμη, των δογματικών αυτοσχεδιασμών, των αστάθμιτων ενεργειών και της ελαφρόνοιας που διακρίνει τον ευρύτερο πολιτικό χώρο, μπορεί να περιμένει μεταλλαγές και δυναμικές θεμελιακές προσπάθειες…

Λύσεις που δεν αντέχουν στο χρόνο, δεν χρειάζεται η Παιδεία. Λύσεις και νομοσχέδια άσχετων υπουργών, απαίδευτων και υπηρετούντων συγκεκριμένες σκοπιμότητες, δεν χρειάζεται η Παιδεία. Αρκετά έχει εισδύσει στη Παιδεία το πνεύμα της “ολιγάρκειας”. Το πνεύμα του “περίπου”, το πνεύμα του “μη ακριβώς”. Αρκετά με τη χαλαρότητα, τον ερασιτεχνισμό και την πολιτική ανικανότητα και ασυνέπεια. Αρκετά με την διαχυμένη και ευδοκιμούσα αντίληψη του “δεν βαριέσαι” , του “ωχ , αδελφέ δεν πειράζει” σ’ όλες τις μορφές της νεοελληνικής ζωής! Αρκετά!..Η Ελλάδα βρίσκεται σε κίνδυνο. Και η οικονομική κρίση είναι, δυστυχώς, μόνο η αρχή…Απλώς η αρχή!..

freepen.gr

Πλήγμα για τους πολύτεκνους

του Νεκτάριου Κατσιλιώτη, Ιστορικού

Όλοι οι πολιτικοί, όταν είναι εκτός εξουσίας, κόπτονται για το δημογραφικό πρόβλημα και υπόσχονται δημόσια ότι... θα πάρουν μέτρα υπέρ των πολύτεκνων. 

Δυστυχώς μόλις πάρουν πόστο τα πράγματα αλλάζουν άρδην και δείχνουν ένα πιο σκληρό πρόσωπο για τις ευπαθείς ομάδες.
Πρόσφατα, η κυβέρνηση αποφάσισε να φορολογηθεί έως και 40% το επίδομα που παίρνουν οι πολύτεκνοι. Η κίνηση τους είναι ένα βαρύ πλήγμα.

Οι περισσότεροι είναι σοβαροί οικογενειάρχες που κινούνται οριακά και το επίδομα το είχαν για την οικονομική ενίσχυση των παιδιών τους. Μάλιστα, τώρα όσοι πάρουν το επίδομα
κινδυνεύουν να ανέβουν φορολογική κλίμακα και να πληρώσουν μεγαλύτερη εφορία για τα εισοδήματα τους.

H πολιτική πραγματικότητα μέσα από λίστες

του Δημήτρη Δρογίδη*
Η Ευρώπη ψάχνει επειγόντως λεφτά, είτε ζητώντας επενδύσεις, είτε υπερφορολογώντας τους πολίτες, είτε... αναζητώντας την «πορεία του χαμένου θησαυρού» κι αυτή δεν είναι άλλη από το αφορολόγητο ‘μαύρο χρήμα’ των ηγετών του πολιτικού συστήματος (πολιτικοί, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, επιστήμονες, επαγγελματίες). 

Όλοι όσοι αποτελούν κομμάτι της κοινωνικής πυραμίδας και συμμετέχουν στην διαδραστική λειτουργία της κοινωνίας βρίσκονται στο στόχαστρο μιας ηγεσίας που δεν ξέρει πως θα καλύψει το δημοσιονομικό της έλλειμμα, που τελικά είναι κάτι πολύ περισσότερο, ανεπάρκεια ηγεσίας, ανεπάρκεια κοινωνικού πλαισίου, απουσία πολιτικού οράματος.

Οι λίστες των εύπορων προσώπων που έβγαλαν χρήματα τα τελευταία χρόνια είναι μια λύση, αρκετά ενδιαφέρουσα και χρήσιμη, για να γεμίσει λίγο το δημόσιο ταμείο. Αλλά δεν αποτελεί πανάκια για τη χαμένη οικονομική αξιοπιστία των χωρών που ταλαιπωρούνται. Η αναδιανομή των κοινωνικών αγαθών και η αλλαγή πολιτικής αντίληψης θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε νέες πολιτικές και κοινωνικές δομές. Άλλωστε όλα τα πολιτικά και οικονομικά μοντέλα ασχολούνται με τις βασικές ανάγκες του ανθρώπου και τη λειτουργία της κοινωνίας.

Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος υποφέρει από ανεργία, από αβεβαιότητα, από το υψηλό κόστος ζωής και το χαμηλό σύστημα αποδοχών. Η ποιότητα ζωής χάνεται μέσα στο φαύλο κύκλο μιας οικονομικής και κοινωνικής ανεπάρκειας κι αυτό δημιουργεί πολλά θύματα, που καταλήγουν σε πράξεις απόγνωσης και σε οικογενειακά δράματα. Το ίδιο το σύστημα δεν αφήνει ασφαλιστικές δικλείδες για έναν κόσμο που είχε τη σειρά του και διατηρούσε ένα στοιχειώδη οικογενειακό προγραμματισμό. Τα θύματα της οικονομικής κρίσης είναι οι ανώνυμοι φορολογούμενοι που πλήρωναν πάντα το μερίδιο που τους αναλογούσε και ξαφνικά καλούνται να πληρώσουν και πάλι το υπόλοιπο του λογαριασμού, ή χάνουν τη δουλειά τους από την ακινησία της αγοράς.

Στο τέλος η αγορά δε μπορεί να κινηθεί από την υπερ-φορολόγηση των πολιτών και την αύξηση του κόστους ζωής. Η υπερ – φορολόγηση και το κόστος ζωής έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την ποιότητα ζωής και αλλάζουν όλο το ιδεολογικό - καταναλωτικό μοντέλο της επιδιωκόμενης ευημερίας. Σήμερα οι ευημερούντες είναι όσοι αναγράφονται στις επίμαχες λίστες και ο υπόλοιπος κόσμος παραμένει παρατηρητής στο «Θέατρο Σκιών» ανάμεσα σε διοικούντες και σε κατέχοντες. Από τη στιγμή που ανοίχτηκαν οι λίστες θα πληρώσουν οι εμπλεκόμενοι (πιστωτικά ιδρύματα και καταθέτες) ό,τι τους αναλογεί; Το ερώτημα είναι σε τι βάθος χρόνου θα αποδοθούν τα οφειλόμενα κι αν θα πιστωθούν στη δημοσιονομική προσπάθεια, αλλά μπαίνει κι άλλο ερώτημα, η τακτική αυτή θα ελαφρύνει το οικονομικό «άγος» της ανώνυμης πλειοψηφίας;
Στην ουσία η πολιτική πραγματικότητα έχασε τον πολιτικό της μανδύα και χάνοντας την πολιτική ταυτότητα έχασε το πλεονέκτημα να σχεδιάζει επιτελικά για το σύνολο της κοινωνίας. Το δημοσιονομικό safari στοχεύει στη διατήρηση των ισορροπιών και στην ενσωμάτωση όλων των κοινωνιών σε μια ενιαία οικονομική λογική. Η πολιτική ταυτότητα επιτρέπει την ολοκληρωμένη αντιμετώπιση των δεδομένων με πολιτικά κριτήρια, αναγνωρίζοντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε λαού.

Η αψυχολόγητη τακτική των σύγχρονων πολιτικών να λειτουργούν με μονεταριστικά κι όχι με πολιτικά κριτήρια δημιουργεί πολύ περισσότερα προβλήματα και δημιουργεί ένα «κυνήγι μαγισσών» όπου η οποιαδήποτε δραστηριότητα θα ενοχοποιείται οικονομικά. Η μεταφορά κεφαλαίων, αγαθών, υπηρεσιών επιτρέπει την αλλαγή φορολογικού πλαισίου και οικονομικών συνθηκών κι αυτό – από μόνο του - δημιουργεί μια επιλεκτική λογική, τόσο για τους ρυθμούς ανάπτυξης, όσο και για τις περιοχές που αποκτούν επενδυτικό ενδιαφέρον.

Το ζήτημα, λοιπόν, ξεφεύγει από τη λογική της «Λίστας» και περνά στη λογική της διακίνησης των κεφαλαίων και στην τόνωση της δύναμης που έχει ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα και η αγορά μιας χώρας. Άλλωστε υπάρχει μια επιπλέον παράμετρος που απασχολεί τους ηγέτες, επιδιώκουμε την άμεση φορολόγηση των αδήλωτων πόρων ή την επιστροφή τους στις χώρες απ’ όπου διέφυγαν λάθρα και κρυφίως;

Η προσπάθεια του François Hollande να υπερ – φορολογήσει τους πολύ πλούσιους με 75% μάλλον θα καταλήξει σε αποτυχία, κανείς δε θέλει συνέταιρο το κράτος σε μια κοινωνία όπου δεν υπάρχει κοινωνική λογική, κοινωνική δικαιοσύνη, πλαίσιο προστασίας και ταυτόχρονα υπάρχουν άστεγοι, άνεργοι, εγκληματίες, λωποδύτες και μια σειρά αναξιοπαθούντες τύποι. Όλοι αυτοί είναι μέρος της ίδιας πολιτείας των επιτυχημένων που κατέχουν και μιας πλειοψηφίας που επιβιώνει κουβαλώντας φόρους και παράγοντας ό,τι μπορεί να πουληθεί.

Στην ουσία, κανείς δεν εμπιστεύεται το κράτος που επέτρεψε να βγει στη κρίση η εθνική κοινωνία και να ταλαιπωρηθεί ο κόσμος από τα ίδια πρόσωπα και κόμματα που είναι μέρος της ίδιας της κρίσης. Επομένως η πολιτική της λίστας δεν αρκεί για την εκκίνηση της κοινωνίας, αλλά η διαδρομή της λίστας μπορεί να αποδώσει όταν συνοδεύεται από γνήσια πολιτική σκέψη.

*Του Δημήτρη Δρογίδη
Διδάκτωρ Ιστορίας Παν/μίου Paris 1 Pantheon Sorbonne
τ. Υπότροφος Unesco
Σχολικός Σύμβουλος Α/θμιας Εκπαίδευσης

political-ethics-for-the-national-int.blogspot.gr

Η διαπίστωση της ημέρας...!

Ότι ο Κόκκαλης, ο Βγενόπουλος και ο Αλαφούζος, δεν δηλώνουν όλοι μαζί ούτε...
72 χιλιάδες ευρώ ετήσιο ατομικό εισόδημα! 
Η διαπίστωση είναι πιο κάτω...
Ότι δεν πάνε καλά οι δουλειές τους....

Αν χρειαστείτε κανένα δανεικό, πείτε μου να σας στείλω ρε παιδιά...